قوله : يضمن راكب الدّابة ما تجنيه بيديها و رأسها : ضمير فاعلى در [ تجنيه ] به دابّه و ضمير مفعولى به ماء موصوله راجعست و ضمائر مؤنث در [ يديها ] و [ رأسها ] به دابّه برمىگردد . قوله : و القائد لها كذلك : مقصود از [ قائد ] كسى است كه جلو حيوان حركت مىكندو افسار حيوان در دستش مىباشد ، ضمير مؤنّث در [ لها ] به دابّه عود مىكند . قوله : يضمن جناية يديها و رأسها خاصة : ضمائر مؤنّث بدابّه راجع مىباشند . قوله : و السّائق يضمنها مطلقا : سائق كسى است كه از عقب حيوان حركت مىكند و او را بجلو مىراند ، ضمير مفعولى در [ يضمنها ] به جنايت راجع بوده و مقصود از [ مطلقا ] اين است كه چه جنايت با دست و سر صورت گرفته باشد و چه با پاهاى حيوان . قوله : لو وقف بها الراكب : ضمير در [ بها ] بدابّه راجعست . قوله : و مستند التفصيل اخبار كثيرة نبّه فى بعضها الخ : از جمله اين اخبار دو حديث ذيل است كه مرحوم كلينى آنها را در كافى شريف طبع جديد ج ( 7 ) ص ( 351 ) به اين شرح نقل فرموده : حديث اول يونس ، از محمّد بن سنان ، از علاء بن فضيل ، از مولانا ابيعبد اللّه عليه السلام انّه سئل عن رجل يسير على طريق من طرق المسلمين على دابّته فتصيب برجلها . فقال : ليس عليه ما اصابت برجلها و عليه ما اصابت بيدها و اذا