سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
222
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس)
قسم مىباشد . قوله : مطلقا : چه از حال و واقع امر مطّلع بوده و چه از آن بىاطلّاع باشند . قوله : و ان بذلها قومه : ضمير مؤنث در [ بذلها ] بايمان راجع بوده و ضمير در [ قومه ] به مدّعى برمىگردد . قوله : احلف المنكر و قومه خمسين يمينا : ضمير فاعلى در [ احلف ] به مدّعى و ضمير مجرورى در [ قومه ] بمنكر راجعست . قوله : يمينا ببرائته : ضمير مجرورى بمنكر راجعست . قوله : او بعضه : يعنى بعض الحلف . قوله : الزم الدّعوى : كلمه [ الزم ] به صيغه مجهول بوه و ضمير نائب فاعلى بمنكر عود مىكند . قوله : و ان بذلها قومه : ضمير منصوبى در [ بذلها ] بايمان و در [ قومه ] بمنكر راجعست . قوله : الى المنكر بنكوله : يعنى بنكول المدّعى . قوله : فلا تعود اليه : ضمير در [ تعود ] به يمين و در [ اليه ] به مدّعى راجعست . قوله : كما لا تعود من المدّعى الى المنكر : ضمير در [ لا تعود ] به يمين راجعست . قوله : بعد ردّها عليه : يعنى بعد از ردّ منكر بمدعى دوباره بمنكر برنمىگردد ، بنابراين ضمير در [ ردّها ] به يمين و در [ عليه ] به منكر راجع است . مثلا زيد مدّعى است كه از عمرو [ 1000 ] تومان مىخواهد و عمرو منكر