سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
203
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس)
قوله : و هو شاذّ : ضمير [ هو ] بقول قيل راجعست . متن : و لتكن الشهادة صافية عن الاحتمال - 9 - 506 - 4 ، فلو قال : جرحه ، لم يكف حتى يقول : مات من جرحه - 11 - 276 - 1 ، لأن الجرح لا يستلزم الموت مطلقا - 9 - 506 - 5 و لو قال : أسال دمه ، تثبت الدامية - 11 - 276 - 2 - 2 - 409 - 1 خاصة ، لأنها المتيقن من إطلاق اللفظ ، ثم يبقى الكلام في تعيين الدامية فإن استيفاءها مشروط بتعيين محلها فلا يصح بدونه . فرع لزوم خالى بودن شهادت از هرگونه احتمال شرح فارسى : مرحوم مصنف مىفرماين : لازمست شهادت از هرگونه احتمالى خالى باشد بنابراين اگر شاهد در مقام شهادت بقتل بگويد فلانى ديگرى را مجروح ساخت اين ممقدار از كلام كافى نبوده و مثبت قتل نيست مگر آنكه بعد از عبارت مذكور از ناحيه جراحت وارده فوت نمود . و اگر در مقام شهادت بقتل بگويد : فلانى خون ديگرى را جارى كرد به اين شهادت تنها جنايت داميه ثابت مىشود چه آنكه اين مقدار متيقّن مىباشد . شارح ( ره ) بدنبال [ حتّى يقول مات من جرحه ] مىفرماين : زيرا جرح به تنهائى مستلزم موت نيت اعمّ از آنكه ناچيز و اندك بوده يا زياد و چشمگير باشد . و سپس در ذيل [ لانّها المتيقّن ] مىافزايند : يعنى از اطلاق لفظ [ اسال دمه ] قدر متيقّن آن است كه جنايت داميه را مىتوان احراز كرده و بر زائد از آن لفظ دلالتى ندارد منتهى