اگر آقا به كشتن بنده‌گانش معتاد شده باشد وى را البته مىكشند همانطوريكه نسبت به كشتن غير بنده‌گانش اگر اعتياد پيدا نمايد او را به قتل مىرسانند و دليل آن اخبارى است كه قبلا نقل گرديد ولى تمام آنها از نظر سند ضعيف و غير قابل استناد مىباشند از اينرو قول بعدم جواز قتل مولى اقوى است اعم از آنكه نسبت به كشتن مماليك و عبيدش عادت داشته يا عادت نداشته باشد . قوله : و لا يلزمه شئ غير ذلك : ضمير منصوبى در [ لا يلزمه ] به مولى راجع بوده و مشار اليه [ ذلك ] كفّاره و تعزير مىباشد . قوله : يجب الصّدقة بقيمته : يعنى به قيمت عبدى كه مولا او را كشته . قوله : استنادا الى رواية ضعيفة : مقصود روايتى استكه مرحوم شيخ الطّائفه آن را در كتاب تهذيب طبع جديد ج ( 10 ) ص ( 192 ) به اين شرح نقل فرموده : علىّ بن ابراهيم ، از پدرش ، از اسماعيل بن مرّار ، از يونس ، از ائمّه عليهم السلام قال : سئل عن رجل قتل مملوكه قال : ان كن غير معروف بالقتل ضرب ضربا شديدا و اخذ منه قيمة العبد و يدفع الى بيت مال المسلمين و انكان متعوّدا للقتل به . قوله : و قيل ان اعتاد ذلك قتل : ضمير فاعلى در [ اعتاد ] و نائب فاعلى در [ به مولى ] راجع بوده و مشار اليه [ ذلك ] قتل عبيد مىباشد . قوله : فالقول بعدم قتله : يعنى عدم قتل المولى . قوله : مطلقا : چه اعتياد بقتل مماليك پيدا كرده و چه معتاد