متن : و لو قتل المولى عبده أو أمته كفر كفارة القتل و عزر و لا يلزمه شيء غير ذلك على الأقوى و قيل : تجب الصدقة بقيمته استنادا إلى رواية ضعيفة ، و يمكن حملها على الاستحباب . و قيل : إن اعتاد ذلك قتل كما لو اعتاد قتل غير مملوكة للأخبار السابقة ، و هي مدخولة السند ، فالقول بعدم قتله مطلقا أقوى . فرع شرح فارسى : مرحوم مصنف مىفرماين : اگر آقائى بنده‌اش را بقتل رساند بر او واجبست كفّاره داده و تعزير بشود . برخى از فقهاء فرموده‌اند : اگر آقا به كشتن بنده‌گانش عادت پيدا كرده باشد او را مىكشند . شارح ( ره ) مىفرماين : در دنبال [ لو قتل المولى عبد ] مىفرمايد : يا كنيز خود را بكشد و بهر تقدير در صورت قتل عبد و كنيز بر مولا لازم است اوّلا كفّاره قتل عمدى را كه جمع بين كفّارات سه‌گانه است ( اعتاق عبد ، شصت روز روزه و شصت فقير را طعام كند ) بدهد . و ثانيا تعزير شود و غير ايندو تكليف ديگرى برعهده او نيست . بعضى فرموده‌اند لازمست قيمت عبدى راكه كشته در راه خدا صدقه دهد . دليل اين قائل روايت ضعيفى استكه مىتوان آن را بر استحباب حمل نمود . برخى از فقهاء در مقابل رأى مشهور فرموده‌اند :