نموده و با سنگ منزجر نمايد چه آنكه در اين فعل مرتكب تفريط شده . بلى ، تنها مىتواند او را نهى و از ديدن زجر كند زيرا نظر نمودن به او مطلقا حرام است چه منظور اليه در جادّه بوده و چه در خانه خودش باشد . قوله : فيجوز رميه بعد زجره : ضمائر مجرورى به رحم راجعند . قوله : لمساواته له : ضمير در [ مساواته ] به رحم و در [ له ] به اجنبى راجع است . قوله : فى المرمّى به : مقصود آلتى است كه با آن ناظر را دفع مىكنند مثل سنگ . قوله : بين المطلّع من ملك المنظور : يعنى منظور اليه در خانه‌اش بوده و مطلّع بوى نظر كند اعمّ از آنكه مطلّع نيز در خانه او بوده يا از كوچه و خيابان يا از خانه خودش بوى بنگرد . قوله : و لو كان المنظور فى الطّريق : يعنى اگر منظور اليه و مطلّع هردو در كوچه بوده و در آنجا بوى نظر افكند . قوله : لم يكن له رمى من ينظر اليه : ضمير در [ له ] به منظور راجع است . قوله : لتفريطه : ضمير مجرورى به منظور عود مىكند . قوله : نعم له زجره : ضمير در [ له ] به منظور و در [ زجره ] بمطلّع راجعست . قوله : لتحريم نظره مطلقا : مضمير در [ نظره ] بمطلّع عود كرده و مقصود از [ مطلقا ] اينست كه منظور چه در خانه خود بوده و چه در طريق باشد .