و اگر شخص ديگرى را كه در منزلش مىباشد بكشد و ادّعاء نمايد كه وى اراده جان يا مال من را داشت پس بايد شاهد و بيّنه براى ادّعايش اقامه كند و شاهد بايد شهادت دهد كه شخص داخل در منزل با شمشير برهنه به طرف صاحب منزل حمل برده است . شارح ( ره ) بدنبال [ زوجته او مملوكته او غلامه ] مىفرماين : يا فرزندش چه آنكه جملگى از اين نظر در حكم باهم متّحد بوده و شخص براى دفع از ايشان مىتواند به مهاجم بمقابله بپردازد . و در دنبال [ فله دفعه ] مىفرماين : يعنى با آلت و وسيله‌اى كه اميد آن دفاع و بازگشت مهاجم را با آن دارد مىتواند وى را دفع كند چنانچه شرح آن قبلا گذشت و گفتيم حتّى الامكان از اسهل فالاسهل شروع نمايد بنابراين اگر دفاع منجر به قتل مهاجم شد بطورى كه غير از كشتن او هيچ چاره ديگرى وجود نداشت پس خون جانى هدر بوده و ضمانى براى دافع نمىباشد . و در تعقيب [ فادّعى ارادة نفسه او ماله ] مىافزايند : يا چيز ديگرى را كه مدافعه از آن جايز است و نيز اظهار نمود دفع مهاجم منحصر به قتل او بوده و چاره‌اى ديگر نداشتم . و پس از [ فعليه البيّنة انّ الداخل الخ ] مىفرماين : همين قدر كه شاهد شهادت دهد داخل با شمشير برهنه بصاحب‌خانه حمله نمود كافيست و لو اظهار نكند كه قصد قتل داشته چه آنكه علم به وجود چنين قصد متعذّر و غير ممكنست فلذا به همان مقدار از شهادت اكتفاء مىشود زيرا قرائن موجود در كلام شاهد مرجّح صدق گفته مدّعى مىباشند .