و أما المجنون فإن الرجل يتناوله ، و التقييد بالبالغ العاقل يخرجه . و لعل اقتران الحكم في النصوص المعبر فيها بالرجل بالحد قرينة إرادة المكلف فيخرج المجنون ، و هذا أجود . وقوفا فيما خالف الأصل على موضع اليقين . تنبيه شرح فارسى : شارح ( ره ) مىفرماين : مرحوم مصنف در ابتداء بحث فرمود : اذا وطئ البالغ العاقل بهيمة الخ . بقيد [ بالغ ] از طفل و بقيد [ عاقل ] از ديوانه احتراز جست ، بنابراين اگر ايندو با بهيمه جمع شوند تمام احكامى كه ذكر شد جارى نشده اگرچه پاره‌اى از آنها به ايشان تعلّق مىگيرد . سپس مىفرماين : امّا تحريم يعنى حرام شدن گوشت حيوان و جايز نبودن تناولش بعد از وطى همانطورى كه قبلا گذشت ظاهرا اين حكم بمطلق مذكر تعلق دارد چه بالغ بوده و چه غير بالغ ، ديوانه بوده يا عاقل چه آنكه بمجرّد نزديكى نمودن جنس ذكور با حيوان حكم به تحريم آن مىشود . و امّا حدّ : بايد بگوئيم از غير مكلّف منتفى است اگرچه او را تأديب مىنمايند . و بايد توجه داشت وقتى گوشت حيوان موطوئه پس از عمل نزديكى حرام شد لازمه اين حكم آنست كه اتلافش واجب بوده و حتى الامكان فورا آن را از ميان بردارند تا بدين وسيله از اشتباه شدن حيوانات ديگر با آن جلوگيرى به عمل آمده باشد چنانچه همين معنا حكمت در وجوب اتلاف