آنكه بنابر احتمال اوّل تلف در زمان فاعل محسوب شده و بنابر احتمال دوّم از ملك حساب مىگردد . 2 - در موردى كه قبل از دفع عوض جنايتى بر بهيمه وارد شود كه بنابر احتمال اوّل ارش جنايت بفاعل بايد داده شود و طبق احتمال دوّم آن را لازمست به مالك اعطاء نمايند . سپس شارح ( ره ) مىفرماين : امّا هزينه و مؤنه‌هاى پس از دفع عوض تا وقت فروض بهيمه كه احيانا در غير بلد فعل براى حيوان اتفاق مىافتد و همچنين نماءهاى آن و نيز ارشى كه به آن تعلّق مىگيرد جملگى براى فاعل مىباشد مشروط به اين‌كه بگوئيم بمجرّد دفع عوض بهيمه از ملك فاعل داخل مىشود چنانچه اگر قبل از فروختن حيوان تلف شود اين تلف على كلّ حال بر عهده فاعلست چه وى را بمجرّد فعل مالك دانسته يا پس از دفع عوض باينمعنا قائل شويم . قوله : و على تقدير انتقالها الى الفاعل : ضمير در [ انتقالها ] به بهيمه برمىگردد . قوله : احدهما انّه بمجرّد الفعل : ضمير در [ انّه ] به انتقال برمىگردد . قوله : لانّه السبب التّام فى الغرم : ضمير در [ لانّه ] به فعل راجعست . قوله : فيكون هو الناقل : ضمير [ هو ] بفعل برمىگردد . قوله : و لاعتبار قيمتها عنده : ضمير در [ قيمتها ] به بهيمه و در [ عنده ] به فعل عود مىكند . قوله : كونه وقت دفع العوض : ضمير در [ كونه ] به وقت انتقال راجعست .