قوله : قريبا كان ام بعيدا : ضمير در [ كان ] بغيره راجعست . قوله : على الفور : قيد است براى [ تخرج ] . قوله : بحيث لا يظهر فيه خبرها : ضمير در [ فيه ] به بلد غير مواقعه راجعست و ضمير در [ خبرها ] به بهيمه عود مىكند . قوله : و ظاهر التعليل يدلّ عليه : مقصود از [ تعليل ] تعليلى است كه در نصّ وارد شده و ضمير در [ عليه ] به اشتراط بعد بلد راجع است . مؤلف گويد : مقصود از نصّ حديثى است كه مرحوم صاحب وسائل آن را در جلد ( 18 ) صفحه ( 571 ) به اين شرح نقل فرموده : محمّد بن الحسن ، باسنادش از احمد بن محمّد بن عيسى ، از ابن محبوب ، از اسحق ، از حريز ، از سدير ، از مولانا ابيجعفر عليه السّلم فى الرّجل يأتى البهيمة . قال : يجلد دون الحدّ و يغرم قيمة البهيمة لصاحبها لانّه افسدها عليه و تذبح و تحرق ان كانت ممّا يؤكل لحمه و ان كانت ممّا يركب ظهره غرم قيمتها و جلد دون الحدّ و اخرجها من المدينة التى فعل بها فيها الى بلاد اخرى حيث لا تعرف ، فيبيعها فيها كيلا يعيّر بها صاحبها . قوله : و لو عادت بعد الاخراج : ضمير در [ عادت ] به بهيمة راجعست . قوله : الى بلد الفعل : كلمه [ الى بلد ] جار و مجرور ، متعلّق است به [ عادت ] . قوله : لم يجب اخراجها : يعنى اخراج البهيمه .