سيد محمد جواد ذهنى تهرانى

219

المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس)

را بر خلاف هم بريده و بعد از آن از شهر تبعيدش مىكنند و اگر بر ديگران جراحت وارد كرده و مال از كسى اخذ ننموده وى را قصاص كرده و در مقابل جراحتى كه وارد كرده مجرو مىسازند و سپس از شهر بيرونش مىنمايند و اگر تنها بر بيرون آوردن سلاح و اظهار آن اكتفاء كرده و بدين وسيله مردم را ترسانده لازمست فقط از شهر تبعيدش كنند نه غير آن . شارح ( ره ) در دنبال [ قيل ] مىفرماين : قائل اين قول مرحوم شيخ و جماعتى از علماء هستند . و بعد از [ بل يقتل ان قتل قودا ] مىفرماين : البته اين در صورتيستكه ولىّ مقتول از حاكم قتل محارب را درخواست و مطالبه نمايد و در صورتى كه از او عفو نموده يا اصلا مطالبه نكند حاكم محارب را از باب حدّ بايد بكشد . و در دنبال [ و ان اخذ المال لا غير ] مىفرماين : مال مأخوذ كم و ناچيز بوده يا كثير و بسيار باشد از حرز بوده يا از غير آن اخذ نموده باشد . و در تعقيب [ قطع مخالفا و نفى ] مىفرماين : در اين فرض محارب را نبايد بكشد . و پس از [ و لو جرح و لم يأخذ مالا ] مىفرماين : و نيز نفسى را بقتل نرسانده حتى به واسطه سرايت كردن جراحت وارده كه در اين فرض همانطورى كه مرحوم مصنف فرموده است از او به مقدارى كه جراحت وارد كرده تقاص مىشود يعنى به همان اندازه نيز وى را مجروح مىكنند و سپس از شهر تبعيدش مىنمايند . و در ذيل [ و لو اقتصر على شهر السّلاح و الاخافة ] مىفرماين :