و اگر از بيت المال پس خصم نبّاش حاكم شرع مىباشد فلذا اگر ميّت را سيل يا مانند آن از بين برد و كفنش بجاى ماند حكم آن است كه به مالك و كسى كه آن را جهت پوشاندن ميّت داده بود برميگردد چه وارث بوده و چه اجنبى و چه بيت المال باشد . قوله : سواء اخذ : يعنى اخذ النبّاش من القبر شيئا . قوله : لانّه فعل محرّما : ضمير در [ لانّه ] و [ فعل ] به نبّاش راجع است . قوله : فيستحق التّعزير : ضمير فاعلى در [ يستحق ] به نبّاش راجع است . قوله : و لو تكرّر منه النّبش : ضمير در [ منه ] به نبّاش راجعست . قوله : جاز قتله : يعنى قتل نبّاش . قوله : لمن قدر عليه : يعنى قدر على النبّاش . قوله : من حيث افساده : يعنى قتلش از اين حيث جايز است كه مفسد فى الارض مىباشد . قوله : و قد روى انّ علىّ عليه السلام : اينروايت را مرحوم صاحب وسائل در ج ( 18 ) ص ( 511 ) به اين شرح نقل فرموده : محمّد بن يعقوب ، از علىّ بن ابراهيم ، از پدرش ، از ابن ابى عمير ، از بسيارى اصحاب قال : اتى امير المؤمنين عليه السلام برجل نبّاش ، فاخذ امير المؤمنين عليه السلام بشعره ، فضرب به الارض ثمّ امر النّاس ان يطؤوه بارجلهم ، فوطؤوه حتى مات . قوله : امر بوطى نبّاش : يعنى امر فرمود كه نبّاش را لگدمال كنند .