از اين حديث شريف اينطور بدست مىآيد كه تحقّق حرز به وجود جدار يا قفل و يا امثال اين دو امر مىباشد و چون نظر نمودن و مراقبت با ديد چشم از اين امور خارج است لاجرم نمىتوان آن را ملاك و مناط تحقّق حرز قرار داد . البته در طريق اين روايت و سند آن ضعف بوده بطوريكه نمىتوان آن را مستدرك و مدرك قرار داد . كلام مرحوم شارح شارح عليه الرّحمه مىفرماين : ممكن است بگوئيم : حرز اساسا با مراعات محقّق نمىشود مگر آنكه مراعى و مراقب به آن چشم بدوزد و نظر بكند و با حصول اين معنا سرقت اصطلاحى كه در اينجا مورد بحث است تحقّق پيدا نمىكند چه آن‌كه قبلا گفته شد سرقت تنها در موردى محقّق مىشود كه به صورت سرّى و دور از اطّلاع ديگران واقع شود بطوريكه با غفلت و عدم توجه ديگران در خارج صورت بگيرد و پرواضح است ناظر و مراقب اگر از شئ مورد مراقبتش غفلت نمايد ولو براى يك لحظه باشد نسبت به همين برهه از زمان صادق است كه در حقّش بگوئيم وى بشئ مورد نظر بىتوجه بوده و مراعى آن نيست و وقتى مراعى و مراقب نبود حرز صادق نمىباشد و وقتى حرز صادق نبود سرقت مصطلح تحقّق نمىيابد . و با اين توضيح به خوبى ظاهر مىشود كه سرقت با مراعات محقّق نمىشود ولو آنكه آن را از مصاديق حرز بدانيم . قوله : لا تحديد له : ضمير در [ له ] به حرز راجع بوده و مقصود