كتاب شرح ارشاد از روى تعجب فرموده‌اند : جاى بسى تعجب است با اينكه ترجيح بين اين دو قول ظاهر و روشن بوده و به خوبى معلوم است كه رأى شيخ مرجوح مىباشد چطور مرحوم محقق و علامه به صرف نقل ايندو قول اكتفاء نموده و مرجّح يكى بر ديگرى را ذكر نكرده‌اند چه آنكه قول بلزوم چهل تازيانه جداگانه نادر بوده و رأى مقابلش مشهور و از حيث سند اقوى مىباشد . شارح ( ره ) در مقام مناقشه و انتقاد به اين فرموده مصنف ( ره ) ميفرمايند : همان اشكالى را كه مصنف عليه الرحمه به آن دو بزرگوار فرموده متوجه خود ايشان نيز مىباشد زيرا وى نيز در اينجا متابعت كرده و به مجرد نقل ايندو قول اكتفاء نموده است فلذا ما نيز از آنچه مرحوم مصنف را بتعجّب آورده و معذلك خودش مرتكب آن گرديده در شگفت و تعجّب مىباشيم . قوله : بما يراه الحاكم فيهما : ضمير در [ فيهما ] به صبىّ و مجنون عود مىكند . قوله : و الادب فى معنى التّعزير : يعنى از قبيل مترادفين مىباشند . قوله : اقواهما و اشهرهما الثانى : ضمائر تثنيه به [ قولان ] راجع بوده و مقصود از [ ثانى ] تساوى كنيز و عبد با حرّ مىباشد . قوله : لعموم و الذين يرمون المحصنات الخ : سوره نور آيه ( 4 ) . قوله : و لقول الصّادق عليه السلام الخ : اين حديث را مرحوم صاحب وسائل در ج ( 18 ) ص ( 435 ) به اين شرح نقل فرموده : محمّد بن يعقوب ، از علىّ بن ابراهيم ، از پدرش ، از ابن ابى عمير از حمّاد بن عثمان ، از حلبى ، از مولانا ابى عبد اللّه عليه السلام قال :