كه از [ الولد للفراش ] استفاده مىشود بايد فرزند مذكور را از مرد نفى كرد . و امّا نفى مهر از عهده زن : وجهش آنست كه دختر باكره در فرض مورد بحث بغىّ و نابكار محسوب شده و بواسطه طوع و رغبتى كه از خود نشان داده خود را در سلك زنان فاحشه قرار داده و در نتيجه مهرى برايش ثابت نمىباشد . شارح ( ره ) مىفرماين : از شرحى كه در ذيل متنل مصنف ( ره ) آورده و تحقيق آن را نموديم جواب مقاله مرحوم ابن ادريس داده شد و معلوم گرديد كه محلّى براى نفى اين سه حكم وجود ندارد . قوله : و لو وطى زوجته : ضمير در [ وطى ] و [ زوجته ] بزوج راجع است . قوله : فساحقت بكرا : ضمير فاعلى در [ ساحقت ] به زوجه عود مىكند . قوله : لانّه مخلوق من مائه : ضمير در [ لانّه ] به ولد و در [ مائة ] به رجل برمىگردد . قوله : و لا موجب لانتفائه عنه : ضمير در [ لانتفائه ] به ولد و در [ عنه ] به رجل راجع است . قوله : فلا يقدح كونها ليست فراشا له : ضمير در [ كونها ] به بكر و در [ له ] به رجل برمىگردد . قوله : و لا يلحق بالزّوجه قطعا : ضمير نائب فاعلى در [ لا يلحق ] به الولد راجعست و وجه عدم الحاق آنست كه فرزند از وى متولّد نشده . قوله : و لا بالبكر : دليل آن اينست كه وى فراش مرد محسوب