سيد محمد جواد ذهنى تهرانى

266

المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس)

را در مرتبه سوّم مىكشند چنانچه در عبارت مرحوم مصن نسبت بايندو اينطور آمده است . قوله : و ظاهرهم هنا : ضمير جمع به [ فقهاء ] راجع بوده و مشار اليه [ هنا ] مورد مساحقه مىباشد . متن : و لو تابت قبل البينة سقط الحد لا إذا تابت بعدها و يتخير الإمام لو تابت بعد الإقرار كالزنا و اللواط . فرع شرح فارسى : مرحوم مصنف مىفرماين : اگر زن مساحقه‌كننده پيش از شهادت بيّنه و شاهد از فعل انجام داده توبه كند حدّ از وى ساقط مىشود و اگر بعد از اقرار توبه كند امام معصوم عليه السلام در عف و اجراء حدّ بر او مخيّر است . شارح ( ره ) در ذيل [ سقط الحدّ ] مىفرماين : نه زمانى كه وى بعد از شهادت بيّنه توبه كند چه آنكه در اين صورت حدّ ساقط نمىگردد . و پس از [ و لو تابت بعدد الاقرار ] مىافزايند : چنانچه حكم در باب زنا و لواط همينطور است كه اگر زانى و لائط پس از اقرار به اين دو فعل توبه كنند امام عليه السلام در عفو و اجراء حدّ مخيّر است . قوله : و لو تابت : يعنى مساحقه‌كننده . قوله : اذا تابت بعدها : ضمير در [ تابت ] به مساحقه‌كننده و در [ بعدها ] به بيّنه برمىگردد . متن : و تعزر الأجنبيتان إذا تجردتا تحت إزار بما لا يبلغ