دو مرد را بايد به مقدار حدّ يعنى تازيانه زد به استثناى يك تازيانه . پس در نتيجه نود و نه شلّاق بوى بايد بزنند . و امّا در طرف نقيصه كه گفتيم از سى تازيانه نبايد كمتر باشد و جهش روايت سليمان بن هلال از امام صادق عليه السلام استكه فرمودند : دو مرد را بايد سى تازيانه زد . البته جمع بين ايندو دسته از روايات كه برخى همچون روايات اوّل تازيانه را تا نود و نه تا مقدّر فرموده و بعضى نظير روايت سليمان بن هلال مقدارش را سى تا بيان كرده به اينست كه بگوئيم : در تقدير تعزير لازم است به صلاح ديد حاكم رجوع شود لذا ممكن است در موردى مصلحت در زدن سى تازيانه بوده و در موضعى نودونه تا و در جائى مثلا پنجاه يا شصت و يا مقدار ديگر . تنبيه و انتقاد اينكه مرحوم مصنف دو مراد را مقيّد نمود باينكه بينشان رحم و قرابت نباشد به تبعيّت از روايت مىباشد ولى در عين حال ميتوان به آن انتقاد كرد و گفت مطلف فرابت موجب تجويز اين فعل نبوده و اقرار را مىتوان بطور كلّى در خوابيدن بطور برهنه زير يك پوشش مجاز قرار دارد . بنابراين يا بايد بطور كلّى در عبارت ذكرى از قيد به ميان نيايد يا آن را مقيدّ كنند به اينكه فعل مزبور در حقّ فاعلين حرام باشد . قوله : امّا تحديده فى جانب الزيادة : ضمير در [ تحديده ] به تعزير راجع است .