سپس مىفرماين : تحقق اكراه به اين است كه شخصى كه داراى قدرت بوده بهريك از فالع يا مفعول عمل نامشروع زنا را تكليف كرده و اظهار كند در صورت سرپيچى و ترك آن در حقّشان فعل و عملى را انجام مىدهد كه آنفعل يا در نفش ايشان ضرر ايجاد كرده و يا نسبت به كسى كه جارى مجراى خود ايشان است همچون پدر و مادر و فرزند ضررى است مشروط باينكه در حقّش انجام فعل مزبور مظنون باشد چنانچه تحقيق آن را در كتاب طلاق نموده‌ايم . قوله : كونه مختارا : ضمير در [ كونه ] به مولج راجعست . قوله : فلو اكراه على الزّنا : ضمير نائب فاعلى در [ اكره ] به مولج راجع است . قوله : لم يحدّ : ضمير نائب فاعلى به مولج برمىگردد . قوله : ما توعّد به : ضمير فاعلى در [ توعّد ] به [ القادر ] راجع است و ضمير در [ به ] به ماء موصوله عود مىكند . قوله : لو لم يفعل : ضمير در [ لم يفعل ] به مكره و ( به صيغه اسم مفعول ) راجعست . قوله : فى نفسه : ضمير مجرورى به [ مكره ] راجعست . قوله : او من يجرى مجراه : ضمير در [ مجراه ] به مكره راجعست متن : فهذه جملة قيود التعريف و مع ذلك فيرد عليه أمور . الأول : أنه لم يقيد المولج بكونه ذكرا فيدخل فيه إيلاج الخنثى قدر حشفته إلخ مع أن الزنا لا يتحقق فيه بذلك ، لاحتمال زيادته ، كما لا يتحقق به الغسل ، فلا بد من التقييد بالذكر ليخرج الخنثى .