شارح ( ره ) مىفرماين : بلكه وى را در صورت ارتكاب فحشاء تنها صد تازيانه مىزنند چه آن‌كه اصل برائت از غير اين تكليف مىباشد و مرحوم شيخ الطائفه بر اين حكم ادّعاى اجماع فرموده ، البته مرحوم ابن ابى عقيل در اينحكم مخالفت نموده و تبعيد از شهر را در حق زن ثابت دانسته و دليلش همان اخبارى است كه قبلا نقل شد ولى گويا مرحوم شيخ بمخالفت ايشان اعتناء نكرده و مسئله را اجماعى تلقّى كرده‌اند . و بهرتقدير مشهور بين اصحاب رأى اوّل مىباشد و اينقول نسبت به حال زن اولى و سزاوارتر بوده و در جهت صيانت و حفاظت وى دخالت بيشترى دارد چنانچه اين قول در منع و بازداشتن او از آنچه مرتكب شده مؤثّر و بهتر مىباشد . قوله : لاصالة البرائة : يعنى در زائد بر تازيانه كه سرتراشى و تبعيد باشد الصالة البراءة جارى است . قوله : و ادّعى الشيخ عليه الاجماع : ضمير در [ عليه ] بعدم جزّ و تبعيد راجعست . قوله : و كانّه لم يعتدّ بخلاف ابن ابى عقيل : ضمير در [ كانّه ] به شيخ طوسى راجعست . قوله : حيث اثبت عليها : ضمير در [ اثبت ] به ابن ابى عقيل و در [ عليها ] به مرئة راجعست . قوله : للاخبار السّابقة : از جمله دو حديث موسى بن بكير و محمّد بن قيس مىباشد . قوله : و صيانتها و منعها : ضمائر مؤنث به مرئة راجعند .