وى محسوب گردد و ملكيّت منفعت يعنى فاعل تنها از استمتاع بردن حقّ داشته باشد مثل اينكه مولاى كنيز او را براى وى تحليل كرده باشد . و منظور از [ شبهه ] حدوث امرى است كه باعث اين باشد شخص به اباحه و حلال بودن وطى ظنّ و گمان داشته باشد مثل اينكه در تاريكى زن اجنبيّه‌اى را همسر خود دانسته و با او تماس پيدا نمايد و اينطوريكه برخى از عامه معنا كرده‌اند صحيح نيست : برخى از علماى اهل سنّت گفته‌اند : شبهه آنست كه مرد يكى از محارم همچون خواهر خود را به عقد خويش درآورد در اينجا اگر محرميّت در بين نمىبود اين عقد مفيد حلّيت بوده و زن را همسر مرد قرار ميداد . قوله : كونها غير معقود عليها : ضمائر مؤنث بمرئه راجعست . قوله : و لا مأتية بشبهة : يعنى بواسطه شبهه مورد اتيان و وطى واقع نشده باشد . قوله : و به يخرج وطى الزّوجة الخ : ضمير در [ به ] به قيد هفتم راجع است . قوله : ممّا ذكر : بيانست براى المحرّمة لعارض . قوله : فلا يترتب عليه الحدّ : ضمير در [ عليه ] به وطى الزّوجة المحرّمة لعارض راجع است . قوله : و لهذا احتيج الى ذكره : يعنى ذكر قيد هفتم . قوله : اذ لولاه : يعنى لولا ذكر قيد هفتم . قوله : لزم كونه زنا : ضمير در [ كونه ] به ايلاج فى فرج زوجته المحرّمة عليه راجعست . قوله : و ان كان بالثانى : مقصود از [ الثانى ] قيد هفتم مىباشد .