ديه را نفى نموده است . قوله : و لو كان قتله خطاء محضا : مقصود از [ خطاء محض ] آن است كه قاتل اصلا نسبت به مقتول قصدى نداشته بلكه مثلا تيرى بجانب حيوانى انداخت كه صيدش كند و تير اشتباها به شخص مقتول اصابت كرد چنانچه انشاء اللّه عنقريب شرح آن با اقسام ديگر يعنى عمد و شبه العمد در مبحث حدود خواهد آمد . قوله : منع من الدّية خاصّة : ضمير نائب فاعلى در [ منع ] به قاتل راجع بوده و مقصود از كلمه [ خاصّة ] اين است كه از اموال ديگر مقتول محروم نيست . قوله : على اظهر الاقوال : در مقابل اقوال ديگر كه شرح آنها در عبارت شرح انشاء اللّه ذكر خواهد شد . قوله : لانّه جامع بين النّصين : ضمير در [ لانّه ] به قول مزبور كه اظهر الاقوال است راجع مىباشد . مؤلّف گويد : مقصود از نصيّن اين است كه در روايتى بطور صريح اين مضمون وارد شده كه قاتل خطائى از مقتول ارث مىبرد و در روايتى ديگر اين معنا بطور صريح نفى شده لذا جمع بين ايندو آنست كه بگوئيم : مقصود از نصّ اوّل كه اثبات ارث نموده از ساير ما ترك مقتول بوده و از نصّ دوّم كه آن را نفى نموده خصوص ديه مقتول مىباشد . امّا روايتى كه بطور صريح ارث را ثابت دانسته دو روايت است كه ذيلا نقل مىشود :