لا ليس لامّك شيئ ، فقال ابو عبد اللّه عليه السلام : سبحان اللّه اعطها السدس . ( وسائل ج 17 ص 470 ) متن : و الاستحباب مختص به من يزيد نصيبه كذلك لأبويه ، دون أبوي الآخر فلو كانت الأم محجوبة بالإخوة فالمستحب إطعام الأب خاصة و لو كان معهما زوج من غير حاجب فالمستحب لها خاصة و لو لم يكن سواهما و لا حاجب استحب لهما و إنما يستحب طعمة الأجداد من الأبوين فلا يستحب للأولاد طعمة الأجداد للأصل ، و لو كان أحد الجدين مفقودا فالطعمة للآخر فإن و جدا فهي بينهما بالسوية . شرح فارسى : مرحوم شارح مىفرماين : استحباب طعمه تنها در خصوص كسى ثابت است كه نصيبش اين چنين بوده يعنى از سدسى كه برايش معيّن شده يك ششم اضافه برده باشد كه در چنين موردى بر وى مستحب است به پدر و مادر خودش طعمه بدهد امّا ديگرى كه نصيبش واجد اينشرط نيست استحباب مزبور در حقّش ثابت نيست . بنابراين اگر مادر ميّت بواسطه اخوه ابوينى يا ابى از بيش از سدس ممنوع واقع شد و تنها يك ششم ما ترك بوى رسيد ولى در مقابل نصيب پدر از سدس بيشتر و مبلغ فاضل نيز به قدر سدس و يا بيشتر از آن بود تنها بر پدر مستحب است كه به پدر و مادر خويش طعمه دهد و بر مادر چنين حكمى نمىباشد . و اگر با پدر و مادر ميّت زوج نيز اجتماع داشته و حاجبى در بين نباشد در اين فرض استحباب طعمه تنها در حقّ مادر ثابت است زيرا اگر ما ترك ميّت شش تومان باشد نصف آن يعنى سه تومان به زوج داده