شرح اين صور قبلا گذشت . قوله : فيستحب لهما اطعام هذا السدس : ضمير در [ لهما ] به ابوين ميّت راجع است . قوله : و لو زاد نصيبهما عنه : ضمير در [ نصيبهما ] به ابوين راجع بوده و مقصود از [ نصيب ] مزبور مقدار زائد از نصيب است و ضمير در [ عنه ] به سدس زائد راجع است مثلا از ميّت تنها پدر و مادر از طبقه اوّل باقى مانده و ما تركش شش تومان است كه در اينفرض ثلث آن يعنى دو تومان به مادر داده شده و دو ثلث ديگر كه چهار تومان است به پدر مىرسد حال بر پدر مستحب است تنها يك تومان از چهار تومانيكه به وى رسيده به پدر و مادر خويش اطعام نمايد نه آنكه يك تومان را براى خودش بردارد و سه تومان اضافه را به ايشان دهد . متن : و ربما قيل و القائل ابن الجنيد : يستحب أن يطعم حيث يزيد نصيبه عن السدس و إن لم تبلغ الزيادة سدسا و الأشهر الأول . شرح فارسى : مرحوم مصنف مىفرماين : بسا برخى از فقهاء فرموده‌اند : اعطاء طعمه بر پدر و مادر ميّت مستحب است مشروط باينكه نصيب ايشان از سدس مطلقا اضافه باشد . شارح ( ره ) مىفرماين : قائل اين قول مرحوم ابن جنيد اسكافى است كه وى استحباب طعمه را در موردى كه سهم ابوين صرفا از سدس كه بيشتر شد ثابت دانسته اگر چه مبلغ زائد به مقدار سدس نباشد ولى مشهور بين فقهاء همان رأى اوّل است .