سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
297
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس)
متن : و يفهم من الدروس : أن الدين غير المستغرق غير مانع لتخصيصه المنع بالمستغرق و استقرب ثبوتها حينئذ لو قضى الورثة الدين من غير التركة ، لثبوت الإرث حينئذ ، و يلزم مثله في غير المستغرق بطريق أولى و كذا الحكم لو تبرع متبرع بقضاء الدين أو أبرأه المدين مع احتمال انتفائها حينئذ مطلقا ، لبطلانها حين الوفاة بسبب الدين و فيه : أنه بطلان مراعى ، لا مطلقا . شرح فارسى : مرحوم شارح مىفرماين : از عبارت كتاب دروس اينطور فهميده مىشود كه دين اگر مستغرق تركه و به مقدار آن نباشد مانع از اعطاء حبوه بمستحقّش نمىباشد چه آنكه مرحوم مصنف در اين كتاب دينى را كه مانع است اختصاص به مستغرق تركه داده و سپس فرموده است : در وقتى كه دين مستغرق تركه باشد اگر ورثه آن را از غير تركه بپردازند اقرب آنست كه حبوه ثابت بوده و به مستحقّش داده مىشود زيرا پس از پرداخت دين ارث ثابت مىگردد . سپس شارح ( ره ) مىفرماين : و مثل اين حكم در دين غير مستغرق بطريق اولى ثابت است . و پس از آن مىافزايند : و همچنين است حكم اگر شخصى دين ميّت را تبرّعا پرداخته يا طلبكار ميّت را ابرء كند . ولى در عين حال محتمل است بگوئيم : در جائى كه دين مستغرق تركه است حبوه مطلقا و در تمام صورى كه