و در برخى از اخبار سلاح و درع ( زره ) و كتب و رحل ( زين ) و راحله ( مركب سوارى ) اضافه شده ولى در عين حال اصحاب از آن اعراض كرده و آنها را از جمله حبوه نشمرده و صرفا آن را اختصاص به چهار شئ مذكور داده‌اند با اينكه چهارتا جملگى در يك خبر ذكر نشده بلكه هركدام از خبرى آمده است و روايتى كه در آن اين اشياء ( يعنى سلاح و درع و كتب و رحل و راحله ) جمع بوده صحيح مىباشد . و از ظاهر كلام مرحوم صدوق چنين بر ميآيد كه حبوه بودن اين اشياء را اختيار كرده چه آنكه آنها را در كتاب فقيه ذكر نموده است ، و چون ايشان ملتزم هستن كه به آنچه در اين كتاب آورده عمل نمايند لاجرم از ذكر اين اشياء چنين استفاده مىشود كه به حبوه بودن آنها ملتزم ميباشند ولى اصحاب درع را از جمله حبوه ندانسته‌اند با اين‌كه در جمله‌اى از اخبار ذكر گرديده است . سپس شارح ( ره ) مىفرماين : و اكتفاء نمودند بر آنچه اصحاب ذكر كرده‌اند اولى و سزاوارتر است مشروط به اينكه اولويت مزبور با امر ديگرى منافات نداشته باشد . مثلا مستحق حبوه اگر صغير باشد احتياط مقتضى استكه رعايت حق او را نموده و آنچه احتمالا از مصاديق حبوه است به او بدهند حال اگر در چنين وقتى حبوه را صرفا اختصاص به آنچه اصحاب ذكر كرده‌اند بدهيم اين معنا با احتياط مذكور تنافى و تهافت دارد . پس از آن مىفرماين : امّا غير از زره از آلات حرب همچون كلاه‌خود قطعا در حبوه داخل نمىباشد زيرا نمىتوان آن را از مصاديق هيچيك از امور چهارگانه دانست .