حمّاد بن عيسى ، از شعيب عقرقوقى قال : سئلت ابا عبد اللّه عليه السلام عن الرجل يموت ماله من متاع بيته ؟ قال : السّيف و قال : الميّت اذا مات فانّ لابنه السّيف و الرّجل و الثياب ، بثياب جلده ( وسائل ج 17 ص 440 ) قوله : و الاظهر انه على سبيل الاستحقاق : ضمير در [ انّه ] به هذا الحباء راجع است . قوله : لانّه جعلها فيها له : ضمير در [ لانّه ] به ما يدلّ راجع بوده و ضمير مفعولى در [ جعلها ] به حبوه عود كرده و ضمير مجرورى در [ فيها ] به روايات و در [ له ] به اكبر ولد بر مىگردد . قوله : و الاشهر اختصاصه بها مجّانا : ضمير در [ اختصاصه ] به اكبر ولد و در [ بها ] به حبوه عود مىكند . قوله : لاطلاق النّصوص به : يعنى بهذا الحباء . قوله : فيما خالف الاصل و نصّ الكتاب : مقصود از [ اصل ] اصالة عدم استحقاق بعض الورثه زائدا على من فى مرتبته بوده و مراد از [ نصّ الكتاب ] آياتى است كه سهام اولاد را بنحو مساوى و بدون ترجيح بعضى بر بعض بيان فرموده و جميع ايشانرا در تمام مال مشترك قرار داده است مانند للذّكر مثل حظّ الانثيين يعنى مذكر در تمام اموال سهمش دو برابر مؤنث است بدون اينكه مال خاصّى اختصاص به آن داشته باشد و نيز ساير آيات كه در اين باب مىباشند . قوله : على موضع الوفاق : مقصود موردى است كه اكبر اولاد در قبال تملّك حبوه قيمت آن را به ورثه بپردارد .