الأعلى لفقد الولد و للأم ثلث الأصل مع عدم الحاجب ، و سدسه معه و الباقي للأب و لا يصدق اسم النقص عليه هنا لأنه حينئذ لا تسمية له ، و هذا هو الذي أوجب إدخالا لأب فيمن ينقص عليه كما سلف . شرح فارسى : مرحوم مصنف مىفرماين : و اگر با پدر و مادر زوج يا زوجه اجتماع كرده باشند حكم اينست كه بهريك از زوج يا زوجه نصيب اعلى و بيشترشان را داده و به مادر ثلث اصل و باقيمانده نصيب پدر مىباشد . شارح ( ره ) مىفرماين : وجه اينكه به زوج يا زوجه نصيب بيشترشان را مىدهند اين است كه در ضمن ورّاث فرزند ميّت وجود ندارد لذا بهركدام از زوج يا زوجه بايد نصيب اعلا داده شود و همان طورى كه مرحوم مصنف فرموده‌اند به مادر ثلث اصل مال را مىدهند مشروط به اينكه حاجبى در بين نباشد چه آنكه با وجود حاجب يعنى اخواه ابوينى يا ابى سدس اصل مال او است و آنچه از ما ترك باقى ماند سهم پدر مىباشد بنابراين اگر ما ترك شش تومان بود به زوج نصف يعنى سه تومان و به مادر ثلث يعنى دو تومان داده مىشود و يك تومان باقيمانده تعلّق به پدر دارد و چنانچه زوجه به جاى زوج باشد به مادر دو تومان و به زوجه پانزده ريال و به پدر باقى مانده يعنى بيست و پنج ريال را مىدهند . و در صورتى كه در دو صورت حاجب براى مادر باشد يك تومان به سهم پدر اضافه مىگردد يعنى در فرض اوّل دو تومان و در صورت دوّم سه تومان و نيم نصيبش مىگردد .