رقيّت باقى مىماند مرحوم شيخ طوسى حكم مزبور را به تبعيّت از روايتى كه در اين باب وارد شده مقيّد به دفعه نفرموده است و جماعتى از فقهاء منجمله مرحوم مصنّف نيز در اينجا از ايشان متابعت كرده‌اند . سپس در مقام جواب از روايت مىفرماين : روايت مزبور محمول بر موردى است كه ناذر اوّل حمل را نذر نموده نه اوّل مولود را كه مورد بحث ما است . تبصره مخفى نماند حكم مذكور در جائيست كه مولود زنده به دنيا بيايد ولى در غير اين صورت يعنى اگر مولود اوّل مرده و تنها دوّمى زنده متولّد شد همان ثانى آزاد مىباشد زيرا ميّت صلاحيّت براى عتق را ندارد و از آن طرف چون نذرش صحيح بوده نفس صحّت نذر دلالت مىكند بر اين‌كه مقصود ولد زنده مىباشد نه مرده و اين از باب دلالت التزامى لفظست . ولى برخى از فقهاء فرموده‌اند : نذر در چنين صورتى باطل مىشود چون متعلّقش فوت شده و از بين رفته است . فرع اگر مولود كنيز حرّ يا با قطع نظر از نذر مستحق عتق بدنياآمد در آن دو احتمال است . مؤلف گويد : متولّد شدن مولود كنيز بنحو آزاد و حرّ مثل موردى است كه فرزند مال خود مولا باشد يعنى كنيز امّ ولد فرض شود نه همچون فرض قبلى كه طفل از عبد و كنيزى كه هردو متعلّق به مولا مىباشند به دنيا آمده باشد .