قوله : بمعنى انّهما يقتسمان : ضمير در [ انّهما ] به عببد و شريك معتق راجعست . قوله : و يكون كسبه فى كلّ وقت الخ : مثلا قراردادشان اين بود كه صبح تا ظهر براى خودش و از ظهر تا مغرب براى شريك سعى كند بنابراين هر مالى كه بين صبح و ظهر به دستش آيد به خودش متعلّق بوده و در صورتى كه بين ظهر و مغرب بدست آيد مال شريك مىباشد . متن : ( و تتناول ) المهايأة ( المعتاد من الكسب ) كالاحتطاب ( و النادر ) كالالتقاط و ربما قيل : لا يتناول النادر ، لأنها معاوضة فلو تناولته لجهلت ، و المذهب خلافه ، و الأدلة عامة ، و النفقة و الفطرة عليهما بالنسبة . شرح فارسى : مرحوم مصنّف مىفرماين : مهايات هم شامل كسبهاى متعارف شده و هم آنچه عادتا نادر الوقوع مىباشد . شارح ( ره ) مىفرماين : كسب معتاد و متعارف همچون هيزم فراهم كردن و نادر نظير التقاط و جستن چيزى . برخى از فقهاء فرموده‌اند : مهايات صرفا منطبق بر كسبهاى متعارف است و شامل نادر نمىگردد و جهتش آن است كه [ مهاياة ] معاوضه بوده از اينرو كسبهاى نادر را بملاحظه مجهول بودنشان شامل نميشود چه آنكه در صورت شمول مستلزم غرر است ولى مذهب حق و رأى صواب بر خلاف اين گفته مىباشد و ادلّه‌اى كه مدرك حكم هستند عام بوده و هردو قسم از كسب را شامل ميشوند .