و وجه آن اين است كه : الفاظ مذكور بطور شيوع و كثرت در معناى مشترك بين دخول و غير آن استعمال مىشود . ولى جماعتى از فقهاء در اين مقام بمخالفت برخاسته و حكم كرده‌اند به اينكه ايلاء به اين الفاظ واقع مىشود . بلى اگر ثابت شود كه الفاظ ياد شده در عرف منصرف به دخول هستند البتّه ايلاء با آنها نيز واقع مىگردد . قوله : يستفاد منه : ضمير در [ منه ] به جواب امام عليه السّلام راجع است . قوله : انّه لا يقع به مثل المباضعة : ضمير در [ انّه ] به ايلاء راجع است . مؤلف گويد : كلمه [ مباضعه ] از [ بضع ] به معناى استمتاع مىبايد و مقصود اينستكه مرد در صيغه ايلاء بگويد : و اللّه لا اباضعك يا لا الامسك يا لا اباشرك . قوله : الّتى بها عنه كثيرا : ضمير در [ بها ] بالفاظ [ مباضعه ] و [ مباشره ] و [ ملامسه ] راجعست و ضمير در [ عنه ] بدخول راجعست . قوله : و ان قصده : ضمير فاعلى در [ قصده ] به لافظ و ضمير مفعولى آن به ايلاء راجعست . قوله : لاشتهار اشتراكها : يعنى اشتراك اين الفاظ بين معناى دخول و غير آن . قوله : حيث حكموا بوقوعه بها : ضمير در [ وقوعه ] به ايلاء و