صيغه طلاق لفظ صريح طلاق يكى از الفاظ ذيل مىباشد : انت طالق ، هذه طالق ، فلانة طالق ، زوجتى طالق ، بنابراين گفتن : أنت طلاق كفايت نمىكند . شارح ( ره ) در ذيل [ فلانة طالق ] مىفرماين : به جاى [ فلانة ] نام همسر يا لفظى كه معيّنا وى را معلوم و محرز نمايد بگويند . سپس مىفرماين : از نظر علماء اماميّه صيغه طلاق منحصر در لفظ [ طالق ] مىباشد بنابراين لفظ [ انت طلاق ] كافى نيست اگرچه اطلاق لفظ مصدر بر اسم فاعل و اراده آن از مصدر صحيح بوده و در نتيجه [ طلاق ] به معناى [ طالق ] مىگردد ولى مع ذلك در اينجا اين اطلاق مؤثر نبوده و استعمالش به جاى لفظ اسم فاعل جايز نيست و دليل آن اموريست : 1 - نصّ و دليل تنها لفظ [ طالق ] را معتبر قرار داده و توقف بر موضع نص مقتضى است كه لفظ ديگر جايز نباشد . 2 - اجماع است بر مشروعيّت لفظ [ طالق ] و در غير آن چنين دليل قاطع و مسلّمى وجود ندارد . 3 - قبل از تلفظ به صيغه [ طالق ] زوجه در حباله نكاح شوهر بوده و پس از خواندن و قرائت اين لفظ اگر شك نموديم كه زن مطلّقه شد يا به نكاح باقيست استصحاب بقاء زوجيّت حاكم است . 4 - مصادر در غير موضع له خود كه معناى حدثى است مجازا استعمال مىشوند اگرچه اين مجاز در برخى از غير موضوع‌له‌ها همچون