قوله : تحقق بالنّزع : ضمير در [ تحقّق ] به [ وطى ] راجع بوده و مقصود از [ نزع ] اخراج آلت رجوليّت از فرج زن مىباشد . قوله : فتحرم المعاودة قبلها : ضمير در [ قبلها ] به [ كفّاره ] راجع است يعنى پيش از كفاره داده جماع دوباره حرام مىباشد . قوله : و لا تجب قبله : ضمير در [ تجب ] به ( كفاره ) و در [ قبله ] به ( نزاع ) راجع است . قوله : و ان طالت مدّته : يعنى مدّت نزع . متن : و لو وطأ قبل التكفير عامدا حيث يتحقق التحريم فكفارتان إحداهما للوطء ، و الأخرى للظهار ، و هي الواجبة بالعزم ، و لا شيء على الناسي ، و في الجاهل وجهان : من أنه عامد و عذره في كثير من نظائره . شرح فارسى : مرحوم مصنّف مىفرماين : ط : اگر مرد ظهاركننده پيش از آنكه كفاره دهد با همسرش كه مورد ظهار واقع شده وطى نموده دو كفاره بايد بدهد . شارح ( ره ) مىفرماين : حكم مزبور در صورتى است كه پس از تحقّق حرمت مرد عمدا و از روى اختيار مرتكب اين فعل شود . و امّا وجوب دو كفّاره : بايد بگوئيم يكى از آن دو بابت وطى و جماعى است كه نموده و ديگرى بخاطر ظهار مىباشد و اين كفّاره بواسطه عزمى كه بر جماع نمود و به واسطه آن مستقر شده ثابت مىگردد .