تقدير اطلاقى برايش باقى نمىماند . سؤال اگر از طرف مرحوم شيخ گفته شود : ظهاركننده وقتى مىگويد : ظهرك كظهر امّى يا كظهر اختى و يا ديگر از زنان محرّم ابدى . ظاهر اين تشبيه آنست كه زوجه يا كنيز همچون ساير محرّمات ابدى جميع استمتاعات از وى حرام باشد چه دخول و چه غير آن و اختصاصى به دخول نمىتوان قائل شد . جواب اين دليل عين مدّعا است كه تشبيه زوجه و كنيز به زنان محرّم ابدى در جميع استمتاعات باشد و بعبارت ديگر اين استدلال مصادره بمطلوب است . سپس مىفرماين : احكام و مطالبى كه تا باينجا گفته شد در فرضى بود كه ظهار به طور مطلق واقع شده باشد اما اگر آن را معلّق به شرط نموده بودند مثلا مرد گفته باشد : انت علىّ كظهر امّى ان بعث . در صورتى كه تعليق را مانع از صحت ظهار ندانيم قطعا تا شرط حاصل نشود تماس مرد با زن حرام نبوده و مىتواند از وى استمتاع ببرد . ناگفته نماند : در اين حكم فرقى نيست بين آنكه شرط [ وطى ] بوده يا غير آن باشد . بنابراين اگر شرط را [ عمل وطى ] قرار داد و گفت : انت على كظهر امى