قوله تعالى " ثُمَّ يَعُودُونَ لِما قالُوا فَتَحْرِيرُ رَقَبَةٍ " عليه و في الدلالة عليه نظر ، و إنما ظاهرها وجوبها بالعود قبل أن يتماسا ، لا مطلقا . شرح فارسى : مرحوم مصنّف مىفرماين : ح : و به واسطه عود نمودن مرد به زن كفاره به عهده‌اش مىآيد . و مراد از [ عود ] آنست كه اراده وطى با زن را بنمايد و معنايش آنست كه وطى مرد با زن قبل از كفاره دادن حرامست . شارح ( ره ) مىفرماين : ضمير [ هى ] در عبارت مرحوم مصنّف از اين جهت مؤنث آورده شده كه بين مذكّر يعنى [ عود ] و مؤنث يعنى [ ارادة ] قرار گرفته و يكى از اين دو يعنى مؤنث مفسّر ديگرى يعنى مذكّر مىباشد و در چنين موردى مىتوان ضمير را هم مذكر آورد و هم مؤنث . و به هرتقدير مراد از [ عود ] اينست كه مرد اراده وطى با زن را بنمايد البته نه اينكه مقصود اين باشد كه به مجرّد اراده وطى كفّاره بر ذمّه مرد مستقر گردد بلكه به اين معنا است كه وطى با زن قبل از كفاره دادن حرام مىباشد . بنابراين اگر عزم بر تماس با زن نمود ولى آن را انجام نداده و كفّاره نيز نداد و پس از آن در اين قصد انصراف برايش حاصل شده و همسرش را طلاق داد حكم آنست كه كفّاره از وى ساقط است . ولى مرحوم علامه در كتاب تحرير فرموده‌اند كفّاره به عهده‌اش مستقّر مىشود و نفس عزم بر وطى در اين امر كافى است و استدلال به آيه شريفه : ثمّ يعودون لما قالوا فتحرير رقبة فرموده ولى در دلالت اين