مرحوم صاحب وسائل در ج 15 ص 521 به اين شرح نقل فرموده است : محمّد بن يعقوب ، از حسين بن علىّ بن فضّال ، از ابن بكير ، از حمزة بن حمران قال : سئلت ابا عبد اللّه عليه السّلام عن رجل جعل جاريته عليه كظهر امّه قال : يأتيها و ليس عليه شىء . قوله : و هو لا يقع بها : ضمير [ هو ] به طلاق و در [ بها ] به ( امه ) راجع است . قوله : و يضعّف : ضمير نائب فاعلى به ( ذهاب جماعت ) راجع است . قوله : بمنع الحمل على الزّوجة : ردّ است بر دليل اوّل . قوله : و قد سلف : چه آنكه سابق گفته شد لفظ [ نساء ] شامل كنيز و زوجه هردو مىشود . قوله : و السّبب لا يخصّص : يعنى شأن نزول آيه و مورد آن مخصّص حكم نمىشود اين عبارت اشاره است به جواب از استدلال دوّم . قوله : و قد حقّق فى الاصول : ضمير نائب فاعلى در [ حقّق ] به [ عدم تخصيص مورد نسبت به حكم ] راجع مىباشد . قوله : و الرواية ضعيفة السّند : وجه ضعف آن وقوع عبد اللّه بن بكير در سند اين حديث است كه وى فطحى المذهب بوده و اين عبارت اشاره است به جواب از استدلال سوّم . قوله : و فعل الجاهليّة لا حجّة فيه : ضمير در [ فيه ] به [ فعل ] راجع بوده و اين عبارت اشاره است به جواب از استدلال چهارم . قوله : و قد نقل انّهم كانوا يظاهرون : ضميرهاى جمع به اهل جاهليّت راجع است . قوله : و الاصل قد اندفع بالدّليل : مقصود از دو دليل ادلّه قول اوّل است و اين عبارت اشاره است به جواب از استدلال پنجم .