3 - آيه دلالت بر خصوص لفظ [ ظهر ] داشته و نسبت به الفاظ ديگر ساكت است . مؤلّف گويد : مقصود از [ آيه ] مزبور آيه ( 2 ) از سوره مجادله است كه مىفرمايد : الّذين يظاهرون منكم من نسائهم ، ما هنّ امهاتهم ، ان امهاتهم الا اللائى ولدنهم و انّهم ليقولون منكرا من القول وزورا . 4 - روايت وارد در اين باب نيز بر خصوص لفظ [ ظهر ] دلالت داشته و نسبت به الفاظ ديگر ساكت است از اين‌رو چون شرعيّات تعبديّات بوده به اين معنا تا دليلى از شرع انور بر حكم يا موضوعى كه وظيفه شارع بيان آنست بما نرسد نمىتوانيم به آن فتوى دهيم از اينرو در خصوص [ ظهر ] استنادا به نص قائل به تحقق ظهار شده و در غير آن از الفاظ ديگر نمىتواند ظهار را ثابت دانست . مؤلّف گويد : مقصود از روايت ، روايت سيف تمّار و روايت جميل بن درّاج است كه قبلا نقل شد و مرحوم صاحب وسائل آن دو را در ج 15 ص 511 نقل فرموده است . 5 - لفظ [ ظهار ] اساسا از كلمه [ ظهر ] مشتق است پس استعمال الفاظ ديگر همچون [ يد ] ، [ رجل ] و امثال ايندو موجب صدق آن نبوده بلكه اجنبى از آن مىباشند ، لذا بواسطه اين بينونت و جدائى كه بين كلمه [ ظهار ] و الفاظ ساير اجزاء است نمىتوان ظهار را با آنها واقع نمود ، سپس مىفرمايد : ولى بعضى از فقهاء فرموده‌اند : ظهار با جميع اين الفاظ واقع مىشود و دليل ايشان روايت ضعيفى