متن : و ليس له أخذ ما تدعيه ، لاعترافه بأنه لا يستحقه - 7 - 169 - 5 - 13 - 184 - 4 . و ينبغي جواز أخذه - 7 - 169 - 6 - 13 - 184 - 5 مقاصة ، - 1 - 431 - 6 لا أصلا . شرح فارسى : مرحوم شارح مىفرماين : پس از قسم خوردن زن و ابطال ادّعاى شوهر وى حق ندارد آنچه كه زن ادعاى عوض بودنش را مىكرده ( مثل دراهم در مورد فرض ) اخذ كند زيرا خود اعتراف بعدم استحقاق آن را دارد . بلى از باب تقاص مىتواند آن را بگيرد نه بعنوان اصل استحقاق به اين معنا كه چون خود را مستحق مالى از جنس دينار مثلا مىداند و طريق رسيدن به آن شرعا مسدود گرديده لاجرم عوضى را كه زن ادّعايش را نموده و شرعا اثبات كرده از باب تقاص بجاى حقّش برايش حلال مىباشد . قوله : و ليس له اخذ ما تدعيّه : ضمير در [ له ] به [ مطلّق ] و ضمير فاعلى در [ تدعيّه ] به [ مطلّقه ] و ضمير مفعولى آن بماء موصوله راجع است . قوله : لاعترافه بانّه لا يستحقه : ضمير در [ لاعترافه ] و [ بانه ] و نيز ضمير فاعلى در [ يستحقه ] به [ مطلّق ] راجع بوده و ضمير مفعولى به [ ما تدعيّه ] عود مىكند . قوله : و ينبغى جواز اخذه مقاصة : ضمير در [ اخذه ] به [ ما تدعيّه ] راجع است . قوله : لا اصلا : يعنى لا استحقاقا .