براى زن دانسته آن را در اينجا نفى نموده زيرا زنى كه عدّه‌اش از غير نكاح باشد داراى نفقه نيست و كسى كه نفقه را براى حمل دانسته آن را واجب كرده است . قوله : منها اذا تزوّج : ضمير در [ منها ] به [ مواضع ] راجع است . قوله : شرط مولاها رقّ الولد : اين جمله صفت است براى [ امة ] و ضمير در [ مولاها ] به [ امة ] عود مىكند . قوله : و جوّزناه : ضمير منصوبى به [ شرط ] راجع است . قوله : و شرط مولاه الانفراد برقّ الولد : ضمير در [ مولاه ] به [ عبد ] راجع است و اين شرط ناظر به آن موردى است كه عبد با كنيز ازدواج نموده . قوله : فان جعلناها للحمل : ضمير مؤنث منصوبى در [ جعلناها ] به [ نفقه ] راجع است . قوله : امّا فى الاوّل : مقصود موضع اوّل يعنى [ اذا تزوّج الحرّ امة الخ ] مىباشد . قوله : فلانّك ملك لغيره : ضمير در [ فلانّه ] به [ حمل ] و در [ لغيره ] به [ مطلّق ] راجع است . قوله : و اما فى الثّانى : منظور موضع ثانى يعنى [ و فى العبد اذا تزوّج الخ ] مىباشد . قوله : نفقة اقاربه : مقصود از [ اقارب ] حمل كه فرزندش بوده مىباشد . قوله : و ان جعلناها للحامل : ضمير منصوبى در [ جعلناها ] به [ نفقه ] عود مىكند . قوله : وجبت : يعنى وجبت النفقة على المطلّق . قوله : و هو فى الاوّل ظاهر : ضمير [ هو ] به [ وجوب انفاق ] راجع است