آن را بخشيده بود مطالبه كند . و براى رفع استبعاد مىگوئيم : اگر شوهر مبلغ 10000 تومان مهريه زن نمود و آن را قبل از دخول بوى داد و زن آن را خرج كرد و سپس مرد پيش از آنكه با وى نزديكى نمايد طلاقش داد مسلّما و بدون هيچ ترديدى مىتواند به وى رجوع كرده و مبلغ 5000 تومان از زن مطالبه مىكند چه آنكه وى را قبل از دخول طلاق داده در اينجا صرف اينكه زن در تمام مال تصرّف نموده و آن را خرج كرده مانع از جواز رجوع مرد نيست حال اگر زن مبلغ 10000 تومانى را كه گرفته اينطور خرج نمود كه به شوهرش هبه و بخشش كرد و پيش از وقوع تماس و وطى مرد وى را طلاق داد در اينفرض نيز زن بايد 5000 تومان در صورت مطالبه مرد بوى بدهد اين صورت نيز محل ترديد و شك نمىباشد . و اما مسئله مورد بحث و آن اينستكه مرد مبلغ 10000 تومان را بزن نداد و بذمّه‌اش بود و زن بوى گفت ذمّه‌ات را ابراء نمودم و پيش از برقرار شدن تماس و وقوع وقاع مرد وى را طلاق داد در اينجا نيز همچون دو صورت قبل مرد مىتواند بوى رجوع كرده و از او نصف 10000 تومان يعنى 5000 تومان را مطالبه كند بدون اينكه بين اين سه فرض فرقى باشد تنها فرقشان اينست كه در صورت اوّل زن مال را در غير مورد شوهر خرج كرده و در صورت دوّم مال و مهر گرفته را بوى هبه مىكند و در صورت سوّم مال نگرفته را ابراء مىنمايد ولى اين فرقها فارق نمىباشند و هرسه صورت حكمشان متحد است . قوله : لو ابرأته من الصداق : ضمير فاعلى در [ ابرأته ]