شرح فارسى : مرحوم مصنف مىفرماين : در منفق شرطستكه مالش بيش از قوت خود و همسرش باشد . شارح ( ره ) مىفرماين : مقصود قوت روز و شبى است كه بر فقير عاجز بايد انفاق بكند كه در صورت زيادى از مقدار زائد لازمست انفاق كند . بنابراين اگر از قوت خود و همسرش چيزى زيادى نيايد نفقه ديگرى بر وى واجب نيست زيرا انفاق از باب مواسات و يارى نمودن است و اين امر در حق چنين كسى ثابت نيست . قوله : ماله عن قوته و قوت زوجته : ضمائر مجرورى به منفق راجع است . قوله : ليومه الحاضر و ليلته : ضمير مجرورى در [ ليومه ] به منفق و در [ ليلته ] به يوم حاضر راجع است و مقصود از [ يوم حاضر ] روزى است كه بايد نفقه ديگرى را بدهد . قوله : ليصرف الى من ذكر : ضمير در [ يصرف ] بمنفق راجع بوده و مقصود از [ من ذكر ] پدر و مادر و اقارب مىباشد . قوله : فلا شئ عليه : ضمير در [ عليه ] به من لم يفضل ماله عن قوته و قوت زوجة راجع است . قوله : لانّها مواساة : ضمير در [ لانّها ] به انفاق راجع است و تأنيث ضمير باعتبار مواساة مىباشد . قوله : و هو ليس من اهلها : ضمير [ هو ] به من لم يفضل ماله راجع بوده و ضمير در [ اهلها ] به مواساة عود مىكند .