تا خويشاوندان نزديكتر هستند نوبت به آنهائيكه دور تر هستند نميرسد . شارح ( ره ) ابتداء مىفرماين : اينحكم تنها در صورت فقدان پدر نيست بلكه اگر حيات هم داشته باشد ولى وى را بر اقارب ديگر ترجيح نداديم همين حكم جارى است . سپس مىفرماين : حكم مذكور بر طبق آراء مشهور از علماء است و دليل آنها آيه اولى الارحام بعضهم اولى من بعض است بنابراين جدّه چه مادرى بوده و چه پدرى باشد و لو هرچه بالا برود از عمّه و خاله اولى و سزاوارتر است چنانچه عمّه و خاله از دختران عمو و عمّه و خاله و دائى شايسته‌تر مىباشند و همچنين جدّه نزديك و عمّه و خاله بر جدّه و عمّه و خاله بعيد مقدّم مىباشند و نيز مذكر از هرطبقه كه بطفل نزديكتر باشد بر مذكر دور به او مقدم است مثلا برادر بر پسر برادر مقدم است . قوله : او لم نرجحه : ضمير مفعولى در [ نرجحه ] به اب راجع است . قوله : اولى من العمة و الخالة : زيرا جدّه در طبق دوّم از ارث بوده عمّه و خاله در طبقه سوّم هستند . قوله : كما انهما اولى من بنات العمومة الخ : ضمير در [ انّهما ] به عمّه و خاله راجع است . قوله : و كذا الجدّة الدنيا : يعنى جدّه نزديك مثل جدّه طفل مقدمست بر جدّه پدر طفل . قوله : و العمة و الخالة : يعنى العمّة و الخالة الدنيا