اينست كه اگر چه معقوده غير دائمى زوجه مىباشد ولى اين عنوان ( زوجه ) غالبا بر زوجه دائمى اطلاق مىشود بطوريكه اگر بدون قرينه در كلام بيايد منصرف بخصوص زوجه دائمى است و از اينرو استكه در آيه ارث فقهاء لفظ زوجه را به معناى زوجه دائمى گرفته و ارث را صرفا در خصوص وى ثابت دانسته و زوجه غير دائمى را از بردن ارث محروم نموده‌اند چنانچه در غير آيه ارث نيز از آياتيكه مشتمل بر احكام زوجيّت است اطلاق اين عنوان را بر خصوص زوجه دائمى حمل كرده‌اند . مرحوم سيد مرتضى و جماعتى ديگر فرموده‌اند : متعه نيز به زوجه دائمى در اينجا ملحق بوده و فرزند وى بمجرّد نفى شوهر منتفى نمىگردد بلكه همچون زوجه دائمى براى انتفائش لعان لازم است . و دليل بر اين گفته آنست كه متعه نيز حقيقتا زوجه مىباشد پس اطلاق آيه لعان شامل وى نيز مىشود و شاهد بر زوجه حقيقى بودن او آنست كه اگر چنين نباشد پس تزويج و نكاح وى به نصّ آيه شريفه كه مىفرمايد : فمن ابتغى وراء ذلك فاولئك هم العادون ، بايد حرام باشد . مؤلف گويد : اين آيه ، آيه ( 31 ) از سوره معارج است و دو آيه قبل از آن اين است : و الذين هم لفروجهم حافظون ، الا على ازواجهم او ما ملكت ايمانهم فانّهم غير ملومين ، سپس بعد از ايندو آيه مىفرمايد : فمن ابتغى وراء ذلك فاولئك هم العادون .