اتّصال آن دو را ندارد . سپس مىفرماين : اگر زن حق خود را به تمام رقباى خويش بخشيد مرد بايد مقدار شب را بين تمام ايشان بطور مساوى تقسيم كند و نتيجه اين مىشود كه واهبه را بمنزله معدوم حساب ميكنند يعنى اگر چهار همسر داشته باشد كه از هرچهار شبى يك شب را بايد نزد هريك برود اينك مثل آنست كه سه همسر دارد و شبها را بايد بين آنها بطور مساوى تقسيم نمايد . اگر زن حق خود را به شوهر بخشيد مرد مىتواند نوبت او را بهر يك از زنانش كه بخواهد اختصاص دهد بدون اينكه احدى حق اعتراض داشته باشد البته از حيث اتصال و انفصال شبها حكمش همانست كه گذشت . قوله : مشترك بينهما : يعنى بين زوجين . قوله : او مختص به على القول بعدم وجوبه ابتداءا : ضمير در [ به ] به زوج راجع بوده و مقصود از قول مزبور ، قول شيخ طوسى عليه الرحمة است و ضمير در [ وجوبه ] به قسم عود مىكند . قوله : فان رضى بالهبة : ضمير فاعلى در [ رضى ] بزوج عائد است . قوله : و وهبت لمعيّنة منهنّ : ضمير در [ وهبت ] به زوجه واهبه راجع است . قوله : بات عندها ليلتهما : ضمير در [ بات ] به زوج و در [ ليلتهما ] به واهبه و موهوبه عود مىكند .