مقدّم است . شارح ( ره ) مىفرماين : دليل اينحكم اصالة عدم العيب مىباشد چه آنكه عيب از عوارض و حوادث بوده و اين امور وقتى مشكوك الوجود باشند اصل مقتضى عدم آنها است بنابراين در مورد بحث مدّعى عيب بحسب قواعد در باب ادّعاء و انكار ملزمست كه شاهد و بيّنه اقامه نمايد و بر منكر آن قسم لازم مىباشد . تنبيه مخفى نماند اينكه گفته شد قول منكر مقدّم است در صورتى است كه عيب از قبيل مقطوع الآلة يا خصى بودن كه از عيوب قابل اطلاع هستند نباشد چه آنكه در صورت امكان اطلاع همچون دو مثال مذكور بر حاكم لازمست بهر وسيله‌اى كه شده به آن اطلاع پيدا نمايد . قوله : لاصالة عدمه : يعنى عدم عيب . قوله : فيكون مدّعيه هو المدّعى : ضمير در [ مدّعيه ] به عيب راجع بوده . قوله : فعليه البيّنه : كلمه [ فاء ] به معناى تفريع بوده و ضمير مجرورى در آن به [ مدّعى ] راجعست . قوله : و على منكره اليمين : ضمير در [ منكره ] بعيب عود مىكند . قوله : و لا يخفى انّ ذلك : مشار اليه [ ذلك ] حكم مذكور در متن يعنى تقديم قول منكر بر مدّعى عيب است . قوله : كالجبّ و الخصاء : ظاهر اين استكه ايندو مثال