مذكور در احتمال مىباشد . متن : و لو كان الموهوب معينا فله نصف الباقي و نصف ما وهبته مثلا ، أو قيمته ، لأنه حقه مشاع في جميع العين و قد ذهب نصفها معينا فيرجع إلى بدله ، بخلاف الموهوب على الإشاعة و نبه بقوله : وهبته على أن المهر عين ، فلو كان دينا و أبرأته من نصفه برئ من الكل وجها واحدا . شرح فارسى : مرحوم مصنف مىفرماين : اگر مقدارى كه زن بمرد پيش از طلاق بخشيد معيّن و غير مشاع باشد حكم آنست كه وى پس از طلاق نيمى از نصف معيّن باقى و نصف مقدار هبه شده را از زن مىگيرد . البته مقصود از نصف مقدار هبه شده بدل آن‌كه مثل يا قيمتش بوده مىباشد . شارح ( ره ) مىفرماين : دليل اينحكم آنست كه حق مرد مشاع در جميع عين بوده كه نصف آن بطور معيّن بواسطه هبه زن تلف شده لاجرم نسبت به تالف مرد به بدلش كه قيمت يا مثل بوده رجوع كند و حاصل آن مىشود كه مصنّف ( ره ) فرموده بخلاف فرض قبلى كه زن نيم از مهر را بطور مشاع هبه كرده بود كه حكمش گذشت سپس مىفرماين : مرحوم مصنف با عبارت [ وهبته ] تنبيه و اشاره نمود كه مهر مورد كلام عين خارجى مىباشد چه آنكه متعلق هبه بايد عين باشد بنابراين اگر مهر و صداق زن دين و امر كلّى باشد و سپس زن مرد را از نصف آن ابراء نمود و بعدا مرد وى را پيش از دخول طلاق داد پس