محمد بن الحسن باسنادش از بزوفرى از حميد بن زياد از حسن از محمد بن زياد از معاوية بن عمار قال : سئلت ابا عبد اللّه عليه السلام عن رجل كانت عنده جاريتان ، اختان فوطى احداهما ، ثمّ بداله فى الاخرى ؟ قال : يعتزل هذه و يطاء الاخرى . قال قلت : فانه تنبعث نفسه للاولى ؟ قال : لا يقربها حتى تخرج تلك عن ملكه . قوله : خروج الاولى عن ملكه : مقصود از [ اولى ] موطوئه بوده و ضمير در [ ملكه ] بمولى راجع است . قوله : و هو حاصل بمطلقه : ضمير [ هو ] به حصول شرط يعنى خروج الاولى عن ملك المولى راجع بوده و ضمير در [ بمطلقه ] به عقد عائد است . قوله : و من انّها : شروع است براى بيان دليل احتمال دوم و ضمير در [ انّها ] به موطوئه عائد است . قوله : مع تسلط على فسخه : ضمير در [ تسلّطه ] به مولى و در [ فسخه ] به عقد عود مىكند . قوله : و يضعّف : ضمير نائب فاعلى باحتمال دوم راجع است . قوله : و يضعّف : ضمير نائب فاعلى باحتمال دوم راجع است . قوله : لم يشترط معها امر آخر : ضمير در [ معها ] به غاية التحريم عود مىكند . قوله : و قدرته على ردها الى ملكه لا تصلح للمنع : ضمير در [ قدرته ] به مولى و در [ ردها ] به موطوئه و در [ ملكه ] نيز به مولى عود مىكند .