مؤلف گويد : و حاصل اينمسئله چنين مىشود : اگر در اطاق طفل مميّزى باشد وطى با حرّه در چنين مكانى مكروه و با كنيز مكروه نيست و در صورتى كه غير مميّز باشد نه وطى با كنيز مكروهست و نه با حرّه . قوله : و لا بأس بوطى الامة : مقصود از [ لا بأس ] لا يكره مىباشد . قوله : و فى البيت آخر : كلمه [ واو ] حاليه است . قوله : اما غيره : يعنى غير مميّز . قوله : فلا يكره مطلقا : اعم از آنكه موطوئه حرّه باشد يا امه . متن : و أن ينام بين أمتين و يكره ذلك المذكور في الموضعين في الحرة ، و كذا يكره الوطء الأمة الفاجرة كالحرة الفاجرة ، لما فيه من العار ، و خوف اختلاط الماءين . شرح فارسى : مرحوم مصنف مىفرماين : و نيز مكروه نيستكه شخص در بين دو كنيز بخوابد ولى اينعمل در حرّه كراهت دارد چنانچه وطى با حرّه در حالى كه طفل مميز در اطاق باشد نيز مكروه است . و همچنين همبستر شدن با كنيزى كه مبتلا به عمل فجور مىباشد مكروه است همانطوريكه با حرّه‌اى كه چنين باشد مواقعه نمودن كراهت دارد . شارح ( ره ) در ذيل [ و يكره ذلك ] مىفرماين : مشار اليه [ ذلك ] فعلى استكه در دو موضع ذكر شد يعنى وطى