باشد عدّه نگهدارد . سپس مىفرماين : دليل اينحكم و اينكه ابعد الاجلين را بايد بعنوان عدّه نگه داشت آنست كه : اگر چهار ماه و ده روز طولانىتر از زمان وضع حمل باشد رعايتش واضح و روشن است زيرا در آيه شريفه و روايت منقوله عدّه وفات به اين مدت تحديد و تعيين شده است . و در صورتى كه زمان وضع طولانىتر باشد وجه لزوم مراعات آن اينستكه شرعا ممتنع و محال است كه زن با داشتن حمل از ميّت بتواند از عدّه خارج گردد از اينرو خروج از عدّه موقوف بر نهادن حمل و سبك شدن از آن مىباشد . قوله : من اربعة أشهر و عشرة : در صورتى كه متعه زن حرّة باشد . قوله : او شهرين و خمسة : بفرضيكه زن مملوكه باشد . قوله : للتحديد بها فى الآية : ضمير در [ بها ] به اربعة اشهر و عشرة راجع بوده و مقصود از [ آيه ] آيه 234 از سوره بقره است كه مىفرمايد : و الذين يتوفون منكم و يذرون ازواجا يتربصن بانفسهنّ اربعة أشهر و عشرا . قوله : و الرواية : مؤلف گويد : در اين باب روايات بسيارى است از جمله حديثى است كه مرحوم صاحب وسائل آن را در ج 15 ص 453 به اين شرح نقل نموده است :