است كه عقد بر دختر قابله مربّيه نيز مكروه است چه آنكه اين دختر بمنزله خواهر عاقد است چنانچه قابله بمثابه مادرش مىباشد . سپس بدليل دوّم اشاره نمود و مىفرماين : دليل ديگر بر كراهت دختر قابله و مربيه آنست كه دختر با مادر در برخى اخبار ذكر شده فلذا بر مصنف ( ره ) بود كه دختر را نيز ذكر مىكرد منتهى در اينجا كسى قائل بحرمت نبوده و جملگى فتوى بكراهتش داده‌اند . قوله : مسمّاها : يعنى مسمّى التربية . قوله : كذا يكره العقد على بنتها : يعنى بنت قابله و مربّيه . قوله : لانها بمنزلة اخته : ضمير در [ لانها ] به بنت و در [ اخته ] به عاقد راجع است . قوله : انّ القابلة بمنزلة امّه : ضمير در [ امه ] بعاقد راجع است . قوله : لوردها معها : ضمير در [ لوردها ] به بنت و در [ معها ] به ام راجعست . قوله : فى بعض الاخبار : چنانچه خبر مذكور نقل شد . قوله : و كان عليه ان يذكرها : ضمير در [ عليه ] بمصنف راجعست و در [ يذكرها ] به بنت عود مىكند . قوله : الا انّه لا قائل هنا بالمنع : مشار اليه [ هنا ] بنت مىباشد . متن : و كذا يكره أن يزوج ابنه بنت زوجته المولودة بعد