سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
144
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس)
و لو كان المطلق حرا للآية و الرواية شرح فارسى : مرحوم مصنف مىفرماين : كنيزى كه دو بار به همان نحوى كه در حرّه گفته شد يعنى بين آنها رجوع فاصله شود اگر طلاق بگيرد بعد از طلاق دوّم بر مطلّق ديگر حلال نيست مگر با گرفتن محلل اگرچه مطلق مرد آزاد باشد . شارح ( ره ) مىفرماين : دليل اينحكم و حكم سابق به ترتيب دو امر مىباشد . الف : آيه شريفه . ب : روايت . مؤلف گويد : مرحوم شارح در حاشيه [ منه ] مىفرماين : در اين عبارت يعنى ( للآية و الرّواية ) لف و نشر مرتب است به اينمعنا كه دليل بر اعتبار سه طلاق در زن حرّه اطلاق آيه شريفه است كه شامل شوهر حرّ و عبد هردو شده ولى طلاق مطلّقه مقيّد است باينكه الزاما وى بايد حرّه باشد چه آنكه روايت ابى نصر از مولانا الصادق عليه السلام بر آن دلالت دارد و دليل اعتبار دو طلاق در كنيز دو روايت محمد بن مسلم و حلبى از مولانا الباقر و الصادق عليهما السلام مىباشد . قوله : للآية : مقصود آيه شريفه ( 229 ) از سوره بقره است كه مىفرمايد : فان طلّقها فلا تحلّ له من بعد حتى تنكح زوجا غيره .